I SEE WHAT YOU DON'T SEE

As photographers, it is only logical that we value so much what we see. Visual perception is indispensable and so I had this omnipresent nightmare all my life: losing my sight. Don't watch Buñuel's Chien Andalou or Voodoo In My Blood if you feel the same! And it's one of the things that are not getting better when you get older.

Last year, I challenged myself with a photography project. The idea was to start a documentary project about portraits. But not just portraits. Instead, I was going to make portraits of people who would not be able to see my pictures of themselves.

While looking for blind people who wanted to participate in this project, I got in touch with Willemijn. She's born blind and she impressed me with her openness and all the things she does that one would not think being possible without ever having seen a thing. For example, she's doing a couple of sports, runs her own business, cooks, plays the piano and got married recently.

Together, we decided to make a book about her life. Willemijn promotes work for visually impaired people by mediating between employers and prospective employees with her own business (JobVision4All). One of the goals of this book was to demonstrate what a blind person can do, in order to demonstrate their value in the job market. We selected a couple of topics; Willemijn wrote the texts (in Dutch) and I visited her to take accompanying pictures.

All the pictures were taken with the same camera and lens (Nikon D800, 85mm f/1.4) and in available light only. The lighting inside was quite difficult at times, because blind people usually don't turn on the light and it was important for me not to interfere with her environment. The colours were also quite difficult to harmonise. The sunlight on the street, darkness at home and artificial light in the metro are very different, for example. Therefore, quite some effort twas necessary to work on the white balance, saturation and light intensities of the whole series. And don't underestimate the selection process! It's quite a challenge to find the right number of pictures that make up a coherent story with the right rhythm, using enough pictures to tell the story, but not too many to avoid repetition. Fortunately, I was supported by Harry Sikkenk, my mentor of the fotobond, with selecting, arranging and harmonising my series to make it an appealing piece of work - or, so I hope, at least ;-)

After almost a year's work the result can now be seen on paper and online. Please, take a look and let us know what you think.


The pictures can be seen on 500px.

The text is attached below (in Dutch).


IK ZIE WAT JIJ NIET ZIET

Willemijn Kloosterman-Nadunayakam & André Meyer-Vitali

Hoe zou het leven eruitzien als je helemaal niets zou kunnen zien?
André loopt een tijdje met Willemijn mee.
Zij laat hem haar leven zien.



Hoe zou het leven eruitzien als je helemaal niets zou kunnen zien? André is een gepassioneerde amateurfotograaf en naar de wereld kijken is voor hem van uiterst belang. “Van kind af aan was het een nachtmerrie voor mij om eraan te denken dat ik ooit niet meer zou kunnen zien. Zelfs het dragen van een bril is een grote belemmering."

Willemijn is vanaf haar geboorte volledig blind. “Ik zie af en toe wat lichtverschil, maar dat is erg weinig. Ik vind het lastig om uit te leggen hoe het is om niets te kunnen zien. Doordat ik nog nooit iets gezien heb, weet ik niet wat het verschil is met het wel kunnen zien. Voor mij is het normaal om niet te kunnen zien en ik doe de meeste dingen gewoon net als iedereen. Ten minste: zo ervaar ik dat zelf."

André was op zoek naar een uitdaging voor een nieuw fotografie project. “Ik besloot om portretten te maken van blinde mensen. Het is een dubbele uitdaging: foto's maken van mensen en van mensen die hun eigen portretten niet kunnen zien. Ik was op zoek naar iemand die wilde meedoen aan dit project en ik kwam Willemijn tegen."

Willemijn: “Ik merkte dat André’s belangstelling écht is en ging graag de uitdaging aan om hem een beeld te geven hoe het is om niets te kunnen zien. Daarnaast doe ik graag iets aan de beeldvorming over mensen die blind zijn. We besloten daarom dat André een tijdje met mij mee ging lopen. Ik heb hem laten zien hoe mijn leven eruitziet. Vanuit het oog van de camera keek André mee. Hij legde beelden vast en ik schreef de teksten voor het boek."

Meer foto’s van André zijn te zien op: http://foto.meyer-vitali.com

Willemijn Kloosterman heeft haar bedrijf Jobvision4all dat staat voor een kleurrijke arbeidsmarkt waarop iedereen zijn steentje kan bijdragen. “Jobvision4all wil de kloof die er is tussen de werkgever en de werkzoekende met een visuele beperking overbruggen. Ook de beeldvorming, hoe wordt er gedacht over mensen met een beperking, is hierin van groot belang."

Meer informatie is te vinden op: http://www.jobvision4all.com


BRAILLE

Al vanaf mijn zesde lees ik braille. Dit heb ik op een reguliere basisschool geleerd. Het brailleschrift bestaat uit karakters die gevormd kunnen worden door maximaal 6 punten met elkaar te combineren. Met een braille typemachine kan ik teksten schrijven.


SMARTPHONE

De iPhone is niet meer weg te denken uit mijn leven. Door middel van VoiceOver hoor ik wat er op het scherm staat. De meeste apps zijn goed toegankelijk.

Ik zoek mijn reis uit via de OV-app; typ en lees berichtjes via WhatsApp; luister naar filmpjes; ben actief op Facebook en natuurlijk kan ik er ook mee bellen. Via Bluetooth kan ik mijn brailleregel ook verbinden met de iPhone. Dan kan ik zowel horen als lezen wat er op het scherm staat.


WERKEN

Werken met een visuele beperking is helaas nog niet zo vanzelfsprekend als ik wel zou willen. Slechts een derde van de mensen met een visuele beperking heeft een betaalde baan. Daarom organiseerde Jobvision4all, mijn bedrijf, een conferentie over het werken met een visuele beperking.

Werken met een visuele beperking is prima mogelijk wanneer je de juiste aanpassingen hebt: een computer met eventueel een brailleregel, spraak-, braille- en soms ook vergrotingssoftware. Ook een geleidehond op de werkvloer is juist een aanwinst: de hond ligt heerlijk te slapen en verhoogt vaak de sfeer op het werk.


OPENBAAR VERVOER

We reizen met de metro van mijn huis naar het centrum van Rotterdam.

Op het metrostation zijn geleidelijnen aangebracht. Als ik op de lijn sta, weet ik hoever ik van het metrospoor af sta. Als de metro stil staat, zoekt Maury de deur voor mij. In de metro zoekt ze voor mij een plek.


SHOWDOWN

Ik vind het heel leuk om te sporten. Ik heb al veel sporten beoefend, zoals: paardrijden, goalballen, fitnessen, zwemmen, kanoën, schaatsen, skeeleren en langlaufen.

De laatste jaren speel ik showdown: in de volksmond wel tafeltennis voor blinden en slechtzienden genoemd. In de bal zitten kogeltjes waardoor je geluid hoort als de bal over de tafel rolt. De spelers spelen met een donkere bril, zodat elke speler even weinig ziet. Naast dat het leuk is om te sporten, is het ook leuk om andere mensen te leren kennen. Ik heb er zelfs mijn man ontmoet.


PIANO

Vanaf mijn achtste jaar speel ik piano. Ik speel de stukken uit mijn hoofd en speel op mijn gehoor. De pianoleraar speelde de stukken voor mij in op een casettebandje. Hij speelde het stuk dan langzaam, regel voor regel voor, en noemde er regelmatig de noten bij. Zo heb ik geleerd om de noten te herkennen en kan ik uit mijn hoofd piano spelen.


KOKEN

Veel mensen vragen aan mij of ik kan koken. Gelukkig wel! Uiteraard kan ik niet zien of het vlees bruingebakken is, maar ik kan mijn andere zintuigen gebruiken bij het koken.

Zo voel ik met mijn handen of de kip in gelijke stukjes is gesneden en hoor ik de boter sissen wanneer ik het vlees in de pan doe. Ik ruik dat het eten al aardig begint te lukken en als extraatje proef ik nog even of het echt al klaar is.


GELEIDEHOND

Maury is mijn tweede geleidehond. Hiervoor had ik Jonna. Maury zorgt er voor dat ik niet tegen obstakels oploop. Ze kan zebrapaden, deuren, trappen en stoepranden aangeven. Ook kan zij bijvoorbeeld een balie aangeven of mij een lege plek in de metro wijzen.

Als Maury haar tuig omheeft, is zij aan het werk. Door links, rechts, vooraan te zeggen, weet Maury welke kant we op gaan. Zij is mijn ogen en ik bepaal de weg.


LIEFDE

Op showdown kwam ik mijn man tegen. Wij zijn kortgeleden getrouwd. We hebben beiden een visuele beperking: mijn man is zeer slechtziend. Mensen vragen mij wel eens of ik hem speciaal heb uitgekozen omdat hij slechtziend is. Nee hoor, de enige reden is dat we gewoon verliefd op elkaar werden.



And if you made it till the end, here's a look behind the scenes (from the JobVision4All conference). ;-)